MAHÇUP DUVARLAR


Ne hayatlar var
Parça parça, bölük bölük
Bazı evlerde ışıklar
Daha yanmadan sönük

Kuru ekmeklere doğranan umutlar
Yalnızlaşmış düşlerin ormanında
Kaybolan bakir duygular
Uçup gider duman duman

Olmalıydı insan, insana ahlâk örtüsü
Çekilmiş elleri ayakları yaşamdan
Tel tel dökülmüş insanlık
Küçük öksüzümün gözünden

Dertleri var bu evlerin
Katar katar karanlığa akıttıkları
Katran karası çığlıkları
Yankılanır da duyulmaz bağrında

Kapanmış kapı pencereler
Susmuş kendi karanlığının içinde
Çırpınır karıncalar yetişmek için
Konuşmaz bir daha
Bu suskun mahcup duvarlar
 

YAZIYI PAYLAŞ!

İlk Yorum Yazan Sen Ol!

YAZARIN SON 5 YAZISI
31Tem

Bu şehir benim

26Tem

Derviş gibi dur ortada

19Tem

Limuzin istiyorum

17Tem

İçimdeki çocuk

12Tem

Nutuk oku yavrum nutuk

saniye sonra kapatılacak. REKLAMI GEÇ
177